هستم اگر می روم گر نروم نیستم

فیلمهای امروزه

anjoman3 — Wed, 07 Jan 2009 08:51:09 GMT

رضا كيانيان در يك مصاحبه اي حرف جالب زد:

در فيلمفارسي هاي قبل از انقلاب اكثرا تبليغ مردانگي و وفاداري بود

ولي سريال هاي كنوني تلويزيون همش درباره ريا و خيانت و … است!

شهر هرت

anjoman3 — Mon, 08 Sep 2008 15:03:18 GMT

*شهر هرت جايی است که رنگهای رنگين کمان مکروهند و رنگ سياه مستحب

*شهر هرت جايی است که اول ازدواج می کنند بعد همديگرو می شناسن

*شهر هرت جايی است که همه بدن مگر اينکه خلافش ثابت بشه

*شهر هرت جايی است که دوست بعد از شنيدن حرفات بهت می گه:‌دوباره لاف زدی؟؟

*شهر هرت جايی است که بهشتش زير پای مادرانی است که حقی از زندگی و فرزند و همسر ندارند

*شهر هرت جايی است که درختا علل اصلی ترافيکند و بريده می شوند تا ماشينها راحت تر برانند

*شهر هرت جايی است که کودکان زاده می شوند تا عقده های پدرها و مادرهاشان را درمان کنند

*شهر هرت جايی است که شوهر ها انگشتر الماس برای زنانشان می خرند اما حوصله ۵ دقیقه قدم زدن را با همسران ندارند

*شهر هرت جايی است که همه با هم مساويند و بعضی ها مساوی تر

*شهر هرت جايی است که برای مريض شدن و پيش دکتر رفتن حتماْ بايد پارتی داشت

*شهر هرت جايی است که با ميلياردها پول بعد از ماهها فقط می توان برای مردم مصيبت ديده چند چادر برپا کرد

*شهر هرت جايی است که خنده عقل را زائل می کند

* شهر هرت جايی است که زن بايد گوشه خونه باشه و البته اون گوشه که آشپزخونه است و بهش می گن مرواريد در صدف

*شهر هرت جايی است که مردم سوار تاکسی می شن زود برسن سر کار تا کار کنن وپول تاکسيشونو در بيارن

*شهر هرت جايی است که ۳۳ بچه کشته می شن و مامورای امنیت شهر می گن : به ما چه .مادر پدرا دندشون نرم می خواستند مواظب بچه هاشون باشند

* شهر هرت جاييه که نصف مردمش زير خط فقرن اما سريالای تلويزيونيشو توی کاخها می سازن

*شهر هرت جايی است که ۲ سال باید بری سربازی تا بلیط پاره کردن یاد بگیری

*شهر هرت جاييه که موسيق حرام است حرام

*شهر هرت جايی است که همه با هم خواهر برادرن اما اين برادرا خواهرارو که نگاه می کنن ياد تختخواب می افتن

*شهر هرت جايی است که گريه محترم و خنده محکومه

*شهر هرت جايی است که وطن هرگز مفهومی نداره و باعث ننگه

*شهر هرت جايی است که هرگز آنچه را بلدی نبايد به ديگری بياموزی

*شهر هرت جايی است که همه شغلها پست و بی ارزشند مگر چند مورد انگشت شمار

*شهر هرت جايی است که وقتی می ری مدرسه کيفتو می گردن مبادا آينه داشته باشی

*شهر هرت جايی است که دوست داشتن و دوست داشته شدن احمقانه . ابلهانه و ... است

*شهر هرت جايی است که توی فرودگاه برادرو پدرتو می تونی ببوسی اما همسرتو نه...

*شهر هرت جايی است که وقتی از دختر می پرسن می خوای با اين آقا زندگی کنی می گه : نمی دونم هر چی بابام بگه

*شهر هرت جايی است که وقتی می خوای ازدواج کنی ۵۰۰ نفر و دعوت می کنی و شتم می دی تا برن و از بدی و زشتی و نفهمی و بی کلاسی تو کلی حرف بزنن

*شهر هرت جايی است که هرگز نمی شه تو پشت بومش رفت مگر اينکه از يک طرفش بيفتی..

*شهر هرت جايی است که .......

خدايا اين شهر چقدر به نظرم آشناست

بیایید یکدیگر را دوست داشته باشیم بیایید از شنیدن واژه دوستی لذت ببریم وبیایید کاری کنیم تا تمام واژه ها معنای واقعی خود را حفظ کنند

فیلتر شکن

anjoman3 — Mon, 01 Sep 2008 16:02:39 GMT

این روزها بر اثر سیستم فیلترینگ مخابرات به ستوه آمده اید و هر دفعه مجبورید دنبال سایتهای فیلترشکن بگردیدما برای شما خبری خوش داریم فیلتر شکن فریگیت راهی برای عبور بی دردسر از همه مزاحتمهای بی مورد مخابرات است .کافی است آن را دانلود کنید روی ان دابل کلیک کنید صبر کنید یه صفحه باز میشه به زبان ژاپنیه(مربوط به سایت دایناوب)اون رو پایین بندازید(نبندید) حالا با خیال راحت داخل گوگل-یاهو و هر آدرس دیگه رو برید.

دانلود فیلتر شکن کلیک کنیدfreegate

نه!ديگر نماز نميخوانم

anjoman3 — Mon, 01 Sep 2008 15:35:18 GMT

نه!ديگر نماز نميخوانم و تا زجر و عقوبتان را بچشم نبينم با خدا آشتي نخواهم كرد.

من اگر بچه ام گرسنه باشد و یا از گرسنگی تلف شود نمیخواهم که یک بچه فلسطینی و یا لبنانی و غیره و ذالک اصلا وجود خارجی داشته باشند تاثیری بحالمان ندارد که آنان را با بمب میکشند و یا سرشان را نفر به نفر می برند.اگر در اثر فخر و تنگدستی و هزاران دلایل دیگر زن ایرانی مجبور به تن فروشی شود و سر از زندانهای افغانستان در بیاورد و یا پدری که هم اکنون همسرش منتظر حکم وحشیانه سنگسار است دخترانش را اجاره دهد نمیخواهم بدانم که بر سر زنان و مادران فلسطینی و لبنانی چه میآید....تجاوز آمریکائیان به زنان و دختران عراقی زجرم نخواهد داد! چرا که چراغی که بخانه رواست بر مسجد(هزاربار) حرام است!.

اين مصيبتي است كه 29 سال است گريبانگير ملت ايران شده است .سخنان و عملكرد هاي ناسنجيده و بدون كارشناسي و همچنين دشمن تراشي هاي بيمورد , بكاري روزمره براي مسئولين كشور تبديل شده است.مردم ايران زير فشار هاي اقتصادي و فقر و فحشا دست و پا ميزنند و مسئولين كشور و دولت نگران ازدواج زوجهاي جوان عراقي هستند و به هر كدام مبالغي بلاعوض پرداخت ميشود, مراسم ازدواج بخرج جيب مردم ايران ميگيرند (طبق اعلام كميته امداد امام خميني)حال آنكه سن ازدواج جوانان ايراني بدليل مشكلات اقتصادي برابر آمار موجود بالا و بالاتر ميرود.

براي فلسطين مرثيه خواني روزانه دارند و نگران زندگي مردم فلسطين هستند و اشك بحال مردم لبناني ميريزند كه مردم ايران يك درصد آزاديهاي آنان را هم ندارند. كشوري كه نمونه شو هاي مد لباسش را در اروپا هم نميتوانيد بيابيد و تبليغات عرق سگي در و ديوارش را پر كرده است.

لبناني كه كه آزاديهايش را ملت ايران در خواب هم ندارند.

اينجا سواحل بيروت است و در يك نمايش مد لباس,..... پارچه تبليغاتي پشت سر جمعيت در سمت چپ تصوير را ببينيد تبليغي است براي ودكا (يا همان عرق سگي خودمان)

رئيس جمهور عدالت پرور به آمريكاي جنوبي ميرود و ميليونها دلار به حمايت از كودكان بي سرپرست آنجا تخصيص ميدهند حال آنكه در سازمان بهزيستي زنجان كه نام مهر را يدك ميكشد بدليل عدم نظارت صحيح كودكان بي سرپرست را داغ بر تنشان ميگذارند. ويا دانش آموزان روستايي ما بدليل نداشتن يك بخاري استاندارد در كلاس درس همه در آتش غفلت و بي توجهي مسئولين ميسوزند و معصومانه با نگاهشان از ما ميپرسند كه آيا آينده اي براي آنان هست؟

تصاويري از كودكان بهزيستي زنجان(مهر)

و آثار داغهاي بي كسي و بي سرپرستي بر بدن آنان.

      اخيرا هم بجان دولت و مردم مصر افتاده اند و دلشان بحال شهداي آنان ميسوزد و سادات را فرعون ناميده اند و خالد استامبولي را شهيد . باز هم از جيب مردم ايران مايه گذاشته و هزينه كرده و فيلمي در اين باب ساخته اند و آنرا از طريق ماهواره به نمايش گذاشته اند . ميگويند كه سادات صداي هر آزاديخواهي را سركوب ميكرد! روزنامه هارا توقيف مينمود (!؟) و كشور مصر را فساد و رشوه خواري فرا گرفته بود(( نه اينكه خود نميكنند!)) و عده اي ديگر را برعليه مردم ايران شوراند ه اند.

چه سردردي ما بايد در مورد مصر داشته باشيم. سئوال اينست كه در اين اوضاي وانفسا چه ضرورت ونيازي بود كه فيلمي عليه سادات آنهم توسط تلويزيون ايران نمايش داده شود.

حاصل اين حركت چه بود؟ چه كمكي به مردم ايران كرد؟

    اگر اينهمه بفكر رفع فساد و فقر و تباهي هستيد راه دوري نرويد. آمارهاي منتشره نشان ميدهد كه از نظر فساد و رشوه خواري در سيستم اداري , كشور ايران در بين 180 كشور مقام 131 و مصر 105 رادارد يعني در مصر فساد كمتر از ايران است ((قابل توجه اينكه كشور اشغالگر و صهيونيستي اسرائيل در مقام 30 و امريكاي جنايتكار و اشغالگر از اين نظر در مقام 20 و كشور فقير و مسلمان سودان مقام شامخ 179 را دارند.)) به آمار دختران فراري بنگريد و يا سري به كشور هاي عرب همسايه ايران بزنيد و بردگي سكسي و خريد و فروش دختران ايراني را بدست اعراب هوسران خليج فارس را نظاره گر باشيد و كلاهتان را بالاتر بياندازيد .

اگر اينهمه نگران صداي آزاديخواهان و كشتار نويسندگان و انديشمندان هستيد كافي است سرتان را از زير برف در بياوريد و سري به زندانهاي خود بزنيد. به اخبار دو الي سه سال پيش سري بزنيد. موضوع قتلهاي زنجيره اي را دوباره مرور كنيد.

بچه های مدرسه ای با صورتهای سوخته که تا آخر عمر باید تاوان بی مهری دولتمردان غافل

از خدا رو بدهند(ماسک شادی نیستند چهره های وحشتناک هستند که با ماسک پوشیده شده اند ننگ بر بیت المال خوار ها)

به درون پيكره نظام برگرديد و اشخاصي را كه روزانه خون ملت را ميمكند و آقازاده هايي را كه سود هاي ميلياردي پول خرده برايشان محسوب ميشود را بر سرجايشان بنشانيد. سادات خوب يا بد مرد و رفت.

اگر اينهمه سادات و اعمالش شما را ميآزارد چرا وضعيت رئيس جمهور عياش و خوشگذران و زن باز ونزوئلا (جناب چاوز سرخپوش ) كه اتفاقا دوست و برادر آقاي احمدي نژاد هم هست شمارا غيرتي نميكند و رگهاي ناموستان را نمي جنباند تا عليه اش فيلمي بسازيد و يا سفارت خانه اش را اشغال كنيد او كه آوازه روابطش با مدل هاي معروف در جهان پيچيده است . مگر همين چند ماه پيش نبود كه دختران ايراني را براي پارتي و استفاده جنسي به درون سفارتخانه شان در تهران بردند كه گروهي هم دستگير شدند و آقاي سفير ونزوئلا هم بي سروصدا به كشورش برگشت !!! پس چرا سكوت كرديد و وا اسلاما سر نداديد. مگر نه اينكه در خاك و خانه تو به دختران (بقول دكتر عباسي ) شيعه دست درازي نكردند پس چه شد؟.....و .. و.. و...

ديگر طاقت بسر آمده است. عيب ما مردم ايران اين است كه خيلي زود با يك چيزي و يا اتفاقي زود خو ميگيريم... با آن زندگي ميكنيم و رفته رفته آنرا ميپذيريم و جزئي از زندگيمان ميشود... حمله مغول,اسكندر, اعراب و....تازه برايشان كشورداري هم كرديم!

نه ديگر بس است... ديگر دعا نميكنم .

ديگر نماز نميخوانم و تا زجر و عقوبتان را بچشم نبينم

با خدا آشتي نخواهم كرد.

ایران دوست ناخواستهء عراق

anjoman3 — Thu, 07 Aug 2008 08:26:57 GMT

ایران دوست ناخواستهء عراق

اخیراً با مطالعهء دقیق تر سیاستهای خارجی ایران در قبال دشمن دیروز و دوست امروز "عراق"، به نتایجی رسیدم که متاسفانه حکایت از زیان بار بودن این سیاستها دارد. منافع و علایق سیاسی و اقتصادی کشور در سایهء این نوع سیاستها آسیب دیده است. در این مجال کوتاه سعی خواهم کرد تا مواردی هر چند اندک از این ضرر و زیان ها را با شما خوانندگان محترم در میان بگذارم.

آنچه ایران از فردای سقوط صدام و حضور آمریکاییها در عراق انجام داده است بسیار مثبت بوده است. آن طور که در خبر ها آمده است، مساجد را تعمییر کردیم و راه برای تردد ساختیم، بسیاری از بیمارستانها را نیز ترمیم کردیم و یا در صورت نیاز از نو ساختیم و حال در صدد سرمایه گذاریهای کلان در اقتصاد عراق نیز می باشیم.

اما چرا با این همه سرمایه گذاری، تازه سومین صادر کنندهء بزرگ در بازار عراق محسوب می شویم؟ در جایی که ما هزار کیلومتر مرز مشترک با عراق داریم و زمانی که دین و باور و آداب و رسوم مشترک فراوان با این کشور همسایه داریم، چرا سرمایه گذاران خارجی دیگر سهم بیشتری در بازار عراق دارند و ما هر روز سهم خود را در این بازار از دست می دهیم؟

همین چند روز پیش بود که از طریق افراد معتبر و با نفوذ عراقی اهل بصره مطلع شدم، 97% مردم شهر بصره در یک نظر سنجی اعلام کرده اند که سرنوشت شهرشان با نفوذ حاکمیت ایران هر روز بیشتر از قبل آسیب می بیند و وضعیت زندگی آنها با دخالت ایران، در خطر بیشتری قرار می گیرد. با خود می اندیشم چرا؟ کجای کار اشتباه کرده ایم؟ بعد از این همه سرمایه گذاری و امر خیر!!! چرا هنوز در میان مردم منفور هستیم؟ آن هم در میان شیعیان.

آنچه از کلام و گفتار مطلعین عراقی قابل استنباط می باشد، دخالت ما در مواضع امنیتی غالب شهرهای عراق، موجب بد نامی و بی آبرویی سیاست ایران در عراق شده است. حمایتهای تبعیض آمیز از بعضی از گروه های شیعه و تجهیز بسیاری از آنها با اسلحه سبک و منابع مالی برای مقابله با نیروهای خارجی، آرام آرام از پرده بیرون افتاده است و بسیاری از این روابط غیر انسانی و تفرقه آمیز برای مردم و حکومت محلی و مرکزی عراق بیشتر روشن شده است. استفادهء غیر منطقی بسیاری از گروههای شیعه تحت حمایت ایران برای مقابله با گروههای سنی، سبب جنگهای داخلی و کشتار مردم بی گناه شده است .

ماجرا دیگر عیان است و هویدا، قصه در پرده نیست و اما و اگر ندارد، " ما در نزد مردم عراق از آبرویی در خور برخوردار نیستیم." حتی گروههای شیعه نیز اعتمادشان را به ما از دست داده اند. بسیاری از آنها حضور ایران را در عراق نا میمون و متغاییر با خواست عمومی مردم عراق می دانند. اما آنچه مسلم است ما در شرایطی قرار گرفته ایم که دیگر سرمایه گذاریهای مالی و انسانی در عراق مشکل شده است و از بازدهی کمتری برخوردار می باشد.

نوری المالکی نخست وزیر وقت عراق در آخرین واکنش تند خود به این سیاست مداخله جویانهء ایران به نیروهای نظامی و انتظامی خود دستور داد تا برخوردی جدی با گروه نظامی جیش المهدی داشته باشند. نتیجهء این برخورد فرار صدهها نفر از افراد این گروه عاصی و خطر ناک به داخل کشور خودمان شد. این عده با نظارت سپاه به شهر مذهبی قم منتقل شدند. گروههای شیعه در جنوب عراق بشدت به اختلاف افتاده اند و از یکپارچگی گذشته خود دور افتاده اند. این چند دستگی حتی باعث تعجب و سردرگمی مقتدا صدر نیز شده است.

دولت ایران با کمک سلیقه ای و نه انسانی خود به بعضی از گروه ها، شرایط تبعیض را بسیار بالا برده است و همین موضوع شرایط بد بینی و انتقام جویی را ایجاد نموده است. شهرهای ایران هر آن از مهاجران عراقی بیشتری پر می شوند. اگر کمی به این جابجایی ها دقیق شویم، دستگیرمان می شود که بدون شک این مهاجرتهای نا خواسته و بی برنامه،( لا اقل در شرایط زمانی و سیاسی اکنون ایران) ساختار امنیت داخلی کشور را بشدت تهدید می کند. بسیاری از این مردمان در سالهای پیش دچار بیماریهای روحی و روانی شده اند و بسیاری دیگرشان دست در جرایم بسیار جدی و خطرناک دارند. سپاه، تا کنون در کنترل تمامی این موضوعات موفق نبوده است و نمی تواند یقین دهد که حضور ناخواستهء این مزدوران ایرانی در داخل خاک ایران بدون عواقب امنیتی باشد.

رهبری نظام هم، چنان همیشه موضوع را جدی نمی گیرند و به حل مشکلات کمکی نمی رسانند، پناهندگان فقیر و درماندهء عراقی هم، هر روز در خانه های بیشتری را می کوبند و طلب نان و آشیانه می کنند. بسیاری از این دسته در شهر اهواز تجمع کرده اند و از معاشرت ایرانیهای عرب زبان بیشتر بهره می گیرند. این خبر زمانی رنگ و بوی خطر به خود می گیرد که یادمان بیاید، اهواز شهری است که از حساسیتهای امنیتی بالایی برخوردار است و اخیراً مورد تهاجم تروریستها نیز بوده است.

خدا می داند ما با این سیاستهای غلط و بی حساب و کتاب خود، تا چه مقدار مشکل و گرفتاری برای آینده ء خود انبار می کنیم. بدون شک باید به سرعت سیاستهای مرتبط با عراق را تغییر داد و مطمئن بود که با بی ثباتی عراق ما نیز به سمت بی ثباتی خواهیم رفت

قطع برق جوک نیست

anjoman3 — Thu, 07 Aug 2008 08:21:45 GMT

قطع برق جوک نیست

تابستان است، سایه ها می دانند که چه تابستانی است.!!! اما این بار گویی قرار است، غیر از سایه ها ما نیز معنای این گرما را تجسم کنیم. تیر ماه است و گرما بیداد می کند. سالها بود که " قطعی برق"، این خاطره تلخ روزهای جنگ را به دست فراموشی سپرده بودیم که دوباره یادمان آمد برق نداریم و به خاطر آوردیم آن روزهای سخت را دوباره. کشور در ابتدای تابستانی داغ، نیمی خاموش و نیمی روشن روزگار می گذراند. هاشمی رفسنجانی اخیراً در جای نقل کرده است که؛ قطع برق در تیر ماه جوک نیست.

موضوع قطع مکرر برق تنها محدود به پایتخت و ام القرای اسلام نیست، وسعت قطعی برق سراسر کشور را گرفته است. درست مثل روزهای سرد زمستان و نبود گاز و نفت در آن روزهای سخت، هنوز از یاد نبرده بودیم، طعم این طعام نا خواسته را که دیگر بار چیز دیگر به خورد مان می دهند. همه چیز غیر عادی است، در جایی که بزرگترین منابع فسیلی جهان را در اختیار داریم و صاحب تکنولوژِی ساخت نیروگاه برق هم می باشیم و برای سالهای سال هم این مشکل را پشت سر گذاشته بودیم حالا دوباره همه چیز تغییر کرده است.

گرمای تابستان در جنوب کشور برای همگان ملموس نیست الا به رنج سفری، آن دسته که این رنج بر خود هموار کرده اند، نیک می دانند شش ساعت بی برقی یعنی چه؟. بچه های کوچک و نوزادهها در خطر مرگ و اسهال و انواع بیماریها قرار دارند. کهنسالگان نیز وضعشان بهتر از نوزادها نیست. اداراه جات کار نمی کنند و کار کشور لنگ مانده است.

بازارو مغازه ها مجبورند زودتر از حد معمول تعطیل کنند و مردم باید برای زندگی روزمره خود در پی موتور برق چراغ نفتی و فانوس دربدر باشند. تمام این اوضاع را نمی توان به گردن خشک سالی انداخت، ایران بارهها چنین خشک سالی هایی را به خود دیده است و هرگز دوچار چنین وضعیتی نشده است.

از سوی دیگر خشک سالی فقط مربوط به ایران نیست و کشورهای همسایه جنوبی نیز دچار این بلا شده اند اما کدامشان چنین مستعصل به خاموشی و بی برقی افتاده اند؟ قطر، بحرین، امارات و عربستان هیچ کدام اوضاع بارندگی خوبی ندارند اما هیچ کدام هم روزهایی به وخامت اوضاع این روزهای ما را در خاطر ندارند. وزارت نیرو به صنایع می گوید: " برق نداریم، بروید موتور برق بخرید"، یکی بیاید و از سر صدق و راستی، این گفته را تعبیر کند... چه دانستم های بسیار است!!!

برنامه های اقتصادی و سیاستهای مرد صادق کشور، ما و دیگر هم میهنانمان را به کجا می برد؟ آقای رئیس جمهور سرمایه ملی ایران را با چه استدلالی به آمریکای جنوبی و سریلانکا می برد و پروژه برق رسانی راه اندازی میکند؟ آقای رئیس جمهور، این گونه دست و دلبازیها، ضامن آرامش کدام فردای ایران است؟ فردایی که در سر داری؟ فردایی که در سر داریم؟. سرمای زمستان و بی گازی در مقابل گرمای تابستان و بی برقی، واقعاً چطور می توان باور کرد این کشور با چنین مشکلات بنیادینی می تواند خطری باشد در مقابل قدرتهای امروز جهان.

کاش این آقای رئیس جمهور، لا اقل می توانست، زمینه های لازم را برای این گنده گویی هایش، فراهم آورد، تا سیاست ایران، چنین دچار تمسخر نمی شد. شاید تا قبل از این اوضاع نا بسامان، این شعارها و گنده گویی های مقامات سیاسی و نظامی می توانست باعث وحشت قدرتهای دنیا شود اما، در جایی که چراغ خانه خاموش است و دولت سرا پا ضعف در حل این مشکل پیش پا افتاده، دیگر چه جای باور می ماند برای شنونده این لاف.

البته آقای دکتر احمدی نژاد را نمی توان مقصر دانست چراکه ایشان سخت مشغولند در راز گشایی توطئه های قتل و ربایش خود در دیگر کشورهای جهان. ایشان بهتر است، کمی هم به دنیای واقعیت نزدیک شوند، که این بازی کودکانه، دیگر زیادی مسخره شده است و بی معنا. آنقدر بی معنا که هر آیینه از این باغ، بوی ویرانی می آید. آقای ریئس جمهور فراموش نکنند که این کشور حداقل در سی سال گذشته سختیهای بسیاری را پشست سر گذاشته و مردمانش با شرافت و تلاش و هوش، این دردها را مرحم گذاشته اند و البته برای تمام آن روزهای سخت دلیلی محکمه پسند در دست دارد. اوضاع سخت امروز ما اما توجیه نا پذیر. چطور در فراوانی پول و بخششهای حاتم گونهء شما توجیه می شود، رنج کشیدن اهل خانه؟

چهار گوشهء آفاق، آوازهء بی خردی شما پیچیده است، البته دست و دلبازی در خرج پول ملت نیز، اما چرا مقام رهبری گوش و چشم بر روی این همه واقعیت آشکارتر از روز بسته اند؟ الله اعلم.

آقای خامنه ای بهتر است بخاطر موقعیت سیاسی خودشان هم که شده، فکری به حال این فجایع پی در پی بکنند و فراموش نکنند که مردم در انتخابات بعدی با این شاهکار تاریخ بشری چنان خواهند کرد که شما بارها بیشتر خجالت بکشید.

قبرهایی برای کندن

anjoman3 — Thu, 07 Aug 2008 08:21:17 GMT

قبرهایی برای کندن

بیانات اخیر فرماندهان نظامی ایران در باب مقابله با تهدیدات خارجی احتمالی، چنان تعصف بار و بی حساب و کتاب است که دیگر هیچ دلیلی برای ساکت نشستن باقی نمی گذارد. آبرو و فرهنگ نظامی و سیاسی یک کشور به رفتار و گفتار مقامات مسئول آن کشور مرتبط است، سردار "میر فیصل باقرزاده" و اظهارات کم خردانهء ایشان در خصوص تهیه 320000 قبر برای مهاجمین خارجی، یکی از همین نمونه شرمساری ها است که از سر تاسف سخنانی از این دست، این روزها بدل به ذکر سیاسی مسئولین نظام شده است.

از آنجا که نمی توان و نمی بایست نیت مردان نظامی را در دفاع از کشور و خاک و ناموس ایرانی به آسانی تحقیر کرد، و صد البته که من هم هرگز چنین نیت و قصدی نداشته ام و ندارم، اما بی شک رفتار و گفتار و منش مسئولین نمی بایست چنین کودکانه و بدون مطالعه، فرهنگ و آبروی چندین هزار سالهء یک ملت اصیل و با تاریخ را به باد دهد.

آنچه این سردار محترم در دفاع از کشورمان، به زبان رانده است، خواه از سر باور باشد و خواه از سر سیاست و از سر مهر، بیشتر به دوستی خاله خرسه می ماند. ایشان به اصطلاح خودشان دشمن را تهدید کرده اند و با چنین جمله ای که " ایران برای سیصدو بیست هزار نیروی خارجی در مرزهای خود قبر می کند" سعی در پایین آوردن روحیه جنگی دشمنان کردند. حال آنکه، می ببینیم این گونه شعارها و وعظ های شبیه به کلام روضه خوان ها، تا چه اندازه زیان بار می باشد.

ایشان در ادامهء فرمایشات کم خردانهء خویش چنین ادامه می دهند که؛" بهتر است سازمان صلیب سرخ جهانی لیست تمام این سربازان را تهیه کند تا در فردای مرگشان خانوادههایشان بتوانند بهتر قبرهای فرزندانشان را شناسایی کنند." سردار باقرزاده در همین ابتدای امر چه اشتباهاتی می کند؟ براستی این چه ضعیفی و زبون گشتن است؟

ایشان به عنوان فرمانده نظامی و مسئول حفاظت از کشور حتی نمی داند دشمن مورد مباحثه اش چند نفر می باشند، مجموع 140000 نفری نیروهای آمریکایی و 35000 نفری نیروهای انگلیسی، با هیچ منطق ریاضی، هرگز به 320000 نفر نمی رسد. لازم به یادآوری است که این نیروها همگی در دو جنگ دیگر گرفتار هستند و در هر دو جبههء عراق و افغانستان تا امروز نتوانسته اند موضوع را یک طرفه کنند، حالا چطور می توانند وارد یک جنگ دیگر شوند؟ از طرفی دولتهایی که برای توجیه سرنوشت فرزندانشان با هزاران فشار و اعتصاب و انتقاد یکپارچه مطبوعات آزاد کشورهای خود روبرو هستند چطور می توانند 320000 نیروی آماده دیگر را برای جنگ با ایران فراهم آورند؟

سردار باقرزاده و تمام سرداران نظامی سپاه که چنین کودکانه و بی خردانه، دهان می گشایند، آیا نمی بایست به عواقب حرفهای خود و تاثیرات مخرب و پیامدهای فردای آن نیز اندیشه کنند؟ آیا مشاوران نظامی رهبری، ایشان هستند و اینان و چنین می اندیشند؟ آیا این آقایان نمی دانند که نیروی نظامی آمریکا برای حمله به ایران دلیلی برای گسیل صدها هزار نیروی انسانی ندارد؟آیا ایشان با این سابقه نظامی، هنوز معادلات ابتدایی نظامی گری را نمی دانند؟

توان عملیاتی نیروی موشکی و هوایی آمریکا برای ویرانی مراکز حیاتی عراق در سال 1992 و 2003 برای همگان آشکار است، قدرت تخریب این نیرو در ابعادی است که هرگز نیازی به مداخلهء نیروی پیاده آمریکا وجود ندارد. تجربه آمریکاییها در عراق دیگر مجالی برای حضور پیاده نظام در ایران نمی گذارد. آنها قادرند از هزاران کیلومتر دورتر مراکز حساس و حیاتی هر کشوری را در دنیا چنان ویران کنند که نشانی از زندگی در آن باقی نماند.

به طور حتم این توان نظامی دیگر نگران قبرهای آماده شده آقای سردار باقرزاده نخواهد بود. اینگونه بیانات فرماندهان نظامی امروز ایران دیگر جایی برای کسب آبرو باقی نمی گذارد، کار به جایی رسیده است که دیگر هیچ کارشناس امنیتی و نظامی، ما را جدی نمی گیرد و توان نظامی کشور هرچند زیاد و قابل تاثیر، به سخره گرفته می شود. شاید بهتر باشد فرماندهان نظامی، کمی بیشتر وقت برای مطالعه تواناییهای نظامی رقبا و دشمنان بگذارند و چنین ناشیانه زخم بر چهرهء آبرومند ایران و ایرانی نیاندازند.

کشوری که با بیشترین سطح تورم و بی کاری و فقر دست و پنجه نرم می کند، چطور می تواند در مقابل بزرگترین و مجهزترین ارتش جهان دوام بیاورد؟ اگر آقایان خاطرات تلخ سال شصت و هشت و نابودی دو ناو سهند و سبلان را فراموش کرده اند، متاسفانه مجبورم، آن روزهای تلخ را بیادشان بیاورم و بگویم: "جنگ، مردان شعاری و واعظ نمی طلبد و دیگر دوران رجز خواندن به سر آمده است."

منطق و عقل و علم در کنار پیشرفت تکنولوژی و پیچیدگی های دنیای سرمایه داری، آنچنان قدرتها را تجهیز نموده است که دیگر نمی توان آنها را با چنین قصه هایی ترساند و پشیمان از تصمیم خود نمود. سپاه نمی بایست سرنوشت کشور را با چنین اظهارات غیر مسئولانه ای به تمسخر بکشاند. ابهت و احترام ایران در پرتو این حرفهای تو خالی و عکسهای قلابی ممکن نمی شود. رهبری در حمایت یک طرفهء خود از مردان نظامی، دیگر مجالی برای مباحثه و گفتگوی منتقدان، باقی نمی گذارند، ایشان با این اعمال خود، شرایط رشد بله قربان گویان کم خرد و نا لایق را بیشتر از هر زمان دیگری فراهم آورده اند. مردان متفکر و فهمیدهء نظام، زبان در کام کشیده اند و سخت مصلحت اندیش شده اند. مردم در زیر چرخ سنگین گرانی و فقر دست و پا می زنند و دیگر زمان و توانی برای خواندن و فکر کردن و مخالفت کردن ندارند. مطبوعات را بسته اند و هر منتقدی را دشمن و خائن و مزدور و جاسوس می خوانند، آیا باز هم باید سکوت کرد و رهبری را عادل و آگاه و مستقل دانست؟

دریغ از کلامی خردمندانه و یا پاسخی از سر منطق و عقل، امید است شما خوانندهء محترم با درک خود از شرایط و امکانات موجود پیام و محتویات این مقالات و این مباحثات را با دیگران درمیان بگذارید و حداقل شرایط رسیدن این موضوعات را به گوش رهبری و دیگر مسئولین، فراهم آورید، باشد که در این آشفته بازار بی قانون، هنوز گوش شنوایی پیدا شود و همتی برای حفظ کشور و ملت.

پالیزدار و مقام رهبری

anjoman3 — Sat, 26 Jul 2008 08:26:18 GMT

فساد مالی و اخلاقی در درون ساختار حاکمیت در کشور شباهت زیادی دارد به رفتار موریانه هایی که با سرعت فراوان پایه های قدرتمند قدرت را می خورند و واژگونی حکومت را هر روز بیش از روز قبل ممکن می سازند. این سرنوشت تمام حکومتهای فاسد در تمامی درازای طول تاریخ بشری بوده است و خواهد بود اما چنین فسادی در دستگاه حکومتهای مذهبی زیانی دوچندان دارد.

مردم در خصوص افشاگریهای آقای پالیزدار به اطلاعاتی دسترسی پیدا کردند در دامنه اخبار و تحلیل های قلبل دسترسی، چیزی که عملاً خیلی دور از گفته ها و شنیده های خودمانی خودشان نبود. گرچه اشاره به جزیئات پرونده ها و معرفی افرادی که در ساختار حکومت همیشه نقشی کلیدی و حیاتی داشته اند کاری شجاعانه تلقی می شد و سرو صدایی بیش از حد انتظار به وجود آورد، لیک اصل ماجرا، آنچنان نو و تازه نبود، و سخنان پالیزدار در واقع همانی است که مردم سالهاست به حاکمان مذهبی خود نسبت می دهند.

متن کامل در ادامه مطلب

آیا از راه خارج شده ایم؟

anjoman3 — Tue, 22 Jul 2008 08:28:18 GMT

آیا از راه خارج شده ایم؟

زمان سختی است، نه برای ایران و ایرانیان به تنهایی، بلکه بسیاری از کشورهای دیگر نیز روزگار دشواری را سپری می کنند. دولتهای لایق و توانمند در همین شرایط سخت است که ظرافتهای مدیریتی و اجرایی خود رانشان می دهند و کشور را در مسیری مطمئن پیش می رانند تا شرایط به سمت بهبودی تغییر یابد. مدیرانی که توانایی مدیریت بحران را دارند و در مواجهه با آن قافیه را نمی بازند.

این توانمندی و لیاقت در نزد مدیران منطقی، متمرکز و خلاق می بایست بیشتر قابل شناسایی باشد. متاسفانه این خصوصیات در رهبری و مدیریت سیاسی امروز کشور به چشم نمی خورد. در ابتدا در راستای تشریح این خصوصیت مهم یعنی " خلاقیت " در نزد رهبران باید مثالی از بنیان گذار انقلاب اسلامی آیت الله خمینی بزنیم؛ ایشان به عنوان یک روحانی مذهبی و معتقد قسم خورده، در ابتدا تصمیم گرفت هرگز پایان دهندهء جنگ عراق نباشد.

اما در نهایت وقتی ایشان تشخیص داد مصلحت کشور و نظام ساخته شده با افکارش در یکدندگی و اصرار بی منطق حاصل نمی شود با خلاقیت خاصی قطنامه را پذیرفت و نشان داد که آنقدر بزرگ هست که می تواند چنین تصمیمی را عملی سازد و شخصیت و مقام خود را نزد مردم از دست ندهد.

حالا این خلاقیت و جسارت را در کنار شرایط موجود، با خلاقیت و نوآوری آقای خامنه ای مقایسه کنید و شرایط دشوار روزگار ما.

دومین رهبر این انقلاب به نظر می آید بدجوری در ریشه سیاستهای غریب کهنه طلبانهء خود گرفتار آمده است. ایشان گوششان به هیچ نقد و اختلاف نظری بدهکار نیست و گویی ترجیح می دهند هر پیشنهاد و نظری که از سوی غربی ها برای حل مناقشات ایران پیشنهاد می شود را نشنوند و سیاست های هسته ای کشور را فقط به سمت تشدید حساسیتهای نظامی آمریکا هدایت کنند.

آیا این بار در این مناقشه، ایشان به اندازه کافی بزرگ و خلاق و تغییرپذیرهستند؟ من میترسم نباشند. ایشان چنین تصوری ندارند که ببینند همکاری با غرب می تواند به نفع منافع حکومت و ملت تلقی شود. مردم یک چنین همکاری را کم از فاییده اقتصادی و امنیتی در زندگی روزمره خود ارزیابی نمی کنند. در رای گیری اینترنتی سایت تابناک35000 نفر شرکت کردند، سه چهارم داوطلبان در این نظر سنجی معتقند بسته پیشنهادی گروه 5+1 پیشنهاد خوبی است.

حال و در شرایطی که دنیا و مردم، تنها به صلح و آرامش می اندیشند، چرا مقام رهبری موضوع را چنین نمی بینند؟ و راهکاری برای صلح ارائه نمی کنند؟

بیایید به موضوع تمرکز بیشتری دهیم، آن طور که از شرایط بر می آید، چنین به نظر می رسد که مقام رهبری، هنوز نیک نمی دانند که باید از احمدی نژاد دفاع کنند یا نه. از طرفی در سخنرانیهای عمومی شان، از ایشان حمایت می کنند و از طرف دیگر در جمعهای خصوصی به ایشان ایرادات جدی می گیرند، از رفتار ایشان گلگی می کنند و بسیاری از سیاستهای ایشان را مخرب و خطر آفرین برای حاکمیت خود می دانند.

واقعیت اما چیز دیگر است. آن طور که از دیده ها و شنیده ها برداشت می شود، رئیس جمهور احمدی نژاد با حمایت معجزه آمیز پدر معنوی خود و عده ای افراطی در ساختار امنیتی سپاه در چالش قدرت با آقای خامنه ای سر شاخ شده است و این رابطه هر روز بیشتر از قبل در این بن بست گیر می افتد . درگیری و عدم تمرکز در سیاست داخلی چنان بیرون از پرده افتاده است که هر روز طوفان حادثه ها بیشتر محتمل می شود و سرنوشت پوشالی مردم بیچاره در این باد هر روز به طرفی کشیده می شود.

در نهایت هم باید به منطق سیاسی رهبری سری بزنیم. همه ما می دانیم که احمدی نژاد هر از گاهی حرفهای عجیب و غریب و احمقانه ای می زند که همراه می شود با تمسخر عمومی. ایشان در شاهکار اخیرشان و در افاضات احمقانهء خود رکورد جدیدی را به ثبت رسانده است. همانطور که می دانید ایشان سه ماه بعد از سفرشان به عراق اخیراً فرمودند که از یک توطئه دزدیده شدن جان سالم بدر برده اند.

چرا باید آمریکایی ها بخواهند احمدی نژاد را در عراق بدزدند؟ در صورتی که آنها می توانستند این کار را موقعی انجام دهند که ایشان در نیویورک بود. به فرض هم که چنین باشد، ایشان به کدامین دلیل، موضوع را با چنین تاخیر توجیه ناپذیری با مردم در میان گذاشتند؟ اما کاش ماجرا به همین جا ختم می شد، ایشان گویا قرار نیست کمی هم با دنیای واقعیت زندگی کند، چند هفته بعد از افشا شدن موضوع دزدیده شدن احمدی نژاد در سفر عراق، حالا موضوع سوء قصد در سفر ایتالیا و در شهر رم مطرح می شود.

ظاهراً غیر عادی بودن درجهء اشعه نور در محل اقامت آقای ریئس جمهور در سفارت ایران در ایتالیا دلیل این اظهارات بوده است. در جایی که هرگز ما و یا هیچ کس دیگر در سفارت نشنیده است که خانواده و یا شخص آقای سفیر از چنین مشکلی بیمار شده باشند و یا شکایتی داشته باشند. واقعاً چه اتفاقی افتاده است؟

آیا احمدی نژاد گرفتار بیماری روحی و روانی است و یا با ساختن این داستاهای توهم زده و تخیلی درصدد توجیح شکستهای سیاسی خود و سقوط محبوبیتش نزد مردم ایران است. شاید هم هر دو، به راستی به نظر می آید که ایشان راه را گم کرده است و آنقدر قافیه را بر خود تنگ کرده است که دیگر راه گریزی از این ماجرا ندارد.

طبق نوشته روزنامه معتبر " سرمایه "، درآمد سرانه ایرانیها در طی سی سال گذشته 31% رکود کرده است و این به معنی این است که ما از سی سال پیش هم فقیر تر شده ایم و وضعمان از زمان پهلوی بسیار خراب تر است.

رهبری با عمق دید کوتاه و سیاستهای مخرب خود تمام تلاش آیت الله خمینی را به باد داده اند و به نظر می آید که لجاجت ایشان، کشور را از مسیر سعادت و خیر، دور کرده است.

مگر نه آن است که آیت ا... خمینی، در ابتدای دوران حکومتش، امر به جهاد داد و به جنگ با مسلمان رفت؟ مگر نه آنکه ایشان در مواقع ضروری، از سلاح " فتوا " استفاده می کرد تا کشور را از گرداب رهایی بخشد؟ در تاریخ ایران بعد از اسلام، علی الخصوص در سیصد سال اخیر، روحانیت حتی زمانی که در مرکز قدرت نبوده است و از دور دستی بر آتش داشته است، همیشه از این اسلحه قدرتمند و مردمی خویش استفاده می کرده است و در مواقع لازم با صدور فتوا های هوشمندانه، منافع مردم را تامین و تضمین می کرده اند. حال چه بر سر ولی مسلمین آمده است که تا بدین اندازه نسبت به آرامش و منفعت مردم بی تفاوت شده اند و به هیچ چیز دیگری الا " حکومت کردن " نمی اندیشند.

ماجرا زمانی بیشتر به تراژدی نزدیک می شود که می بینیم این بار، روحانیت در مرکز قدرت است و سکوت اختیار کرده است. چه کنیم، آیا به حال این تراژدی نباید گریست؟

امنیت اجتماعی و حاکمیت اسلامی

anjoman3 — Sat, 19 Apr 2008 07:21:08 GMT

امنیت اجتماعی و حاکمیت اسلامی

وضعیت امنیت اجتماعی در دوران حاکمیت اسلامی موضوعی است که می بایست به تفصیل بررسی شود. امنیت اجتماعی در تمام مکاتب مذهبی و سیاسی امروز بشری، درصدر لیست توقعات قرار دارد. حاکمیت اسلامی دایر بر سرنوشت مردم ایران به تدریج می رود تا ماهیت فکری خود را در خصوص نحوه برقراری امنیت در اجتماع نهادینه کند. سعادت و خوشبختی مورد نیاز در هر جامعه، رابطه ای مستقیم با تفکر و منش مردم و حاکمیت اجتماع دارد. از این رو بسیاری از سیاستها ی معمول در ایران مرتبط با سلایق مذهبی مردم پایه گذاری شده است.

امنیت اجتماعی مردم با امنیت باورهای مذهبی گره خورده است و حاکمیت اسلامی در تحکیم امنیت باورهای مذهبی مردم می کوشد. روشهای تقویت باورهای مذهبی مردم بسیار متفاوت تعریف شده است و جامعهء رو به جلوی نوین ایران بر خلاف مسیر قدرتمند مذهب وسنت جریانی مخصوص به خود را پیش می راند. علایق متفاوت و نگاهی فراتر از مذهب و سنت در حال شکل گیری است. سالهاست که مدرنیته و مظاهرش مرزهای فرهنگی و ایئدولوژیک کشور را در نوردیدند و تا داخل پستوهای آخوندهای سنتی و آیت الله های صاحب فتوا پیش روی کردند. تکنولوژی، این میوه مدرنیته در دهان خرافاتی ترین انسانها هم شیرین می نماید.

برقراری امنیت اجتماعی بر پاییه قوانین مدرن دنیای مترقی، اساساً در جامعه ای با مختصات فکری و عقیدتی امروز ایران سازگار نیست. تلاش برای بالا بردن سطح عمومی امنیت شغل، امنیت زندگی شخصی، امنیت سرمایه و سرمایه گذار در کنار امنیت کلام وگفتار همگی می بایست بر پایه یک تفسیر مشخص اتفاق بیافتد که متاسفانه در ایران امروز چنین شرایطی فراهم نیست.

مقام رهبری به عنوان منشا مطلق قدرت خداوند بر روی زمین تعریف و تفسیر خود را از امنیت اجتماعی دارند و قانون اساسی کشور بیان خود را. شورای عالی امنیت ملی با تعویض هر دبیر، دیدگاهش تغییر می کند و مجلس شورای اسلامی هر دوره با حضور نمایندگان جدید تعبیر متفاوتی را پدید می آورد. قوه قضاییه، قضات و سازمانهای حمایتی بهزیستی و کمیته امداد و بنیادهای مجری حمایت از محرومین و مستضعفین نیز همگی در ساختاری کاملاً خود مختار دارای برداشتی مخصوص از امنیت اجتماعی هستند.

تمام این آشفتگی و سردرگمی در شرایطی حاصل می شود که حاکمیت اسلامی با ادعای داشتن برنامه مشخص برای زندگی اجتماعی مردم[طبق آیین مذهبی اسلام]، تلاش می کند تا با تکیه بر مبانی تنبیهی، امنیت رفته از جامعه را باز پس گرداند. بی کاری بیش از یک ونیم ملیون جوان جویای شغل در کنار بی کاری هزاران کارگر و کارمند روزمزد و قراردادی در کنار رقم وحشت برانگیز زنان بی سرپرست و دختران فراری آنچنان زمینه های نا امنی اجتماعی را فراهم آورده است که حاکمیت اسلامی راه معالجه ای به جز زندان ، اعدام و اجرای تنبیهات فیزیکی در ملاء عام برای جامعه روبه تباهی اش نمی بیند.

استفاده از عامل وحشت برای برقراری امنیت، بدون شک بدترین راه حلی است که می توان آن را تجویز نمود. اندیشه نوین و مدرن راه حلهای بسیار انسانی و تاثیر گذار تری را بر می گزیند. تلاش برای ساختن اقتصادی مبتنی بر واقعیات علمی در کنار ساختار آموزشی که اندیشیدن را ترویج کند می تواند سنگ بنای مطمئن امنیت اجتماعی محسوب شود. استفاده بهینه از منابع مالی عمومی در راستای گسترش آموزش های عملی و کاربردی امکان بالا رفتن مهارتهای فردی را بیشتر می کند و نهایتاً موجب افزایش امنیت اقتصادی فرد می شود.

منابع مالی تحت اختیار مذهب، که از صدقه و انفاق و موسسات خیریه حاصل می شود اگر در چنبره مالکیت مردان مذهبی سیاسی گرفتار نمی آمد می توانست موتور تقویت کارگاهای کوچک تولیدی و آموزشگاهای کاربردی را روشن کند. متاسفانه ثروت بی منتهای انفاق و خیریه در ایران به گونه ای قبیله ای بین آقایان علمای مذهبی و مقربین مقام ولایت تقسیم شده است و دیگر آنکه روحیه مذهبی و سخاوتمند ایرانی، بدون مدیریت علمی و مدرن فقط شرایط ثروتمند شدن دلالان مذهبی و متظاهر را فراهم آورده است.

انواع جرایم اجتماعی ریشه در نا امنی فرد در جامعه دارد. فقر و نبود سازمانهای حمایتی فعال و تاثیر گذار، حقوق بیکاری و درمان مجانی در کنار گرانی افسار گسیخته همگی منشا نامنی فرد را پیش می آورد. فرد مضطرب و نا امن در راه ادامه زندگی، خود منشا نا امنی می شود. این سیکل خطرناک همچون سرطانی لا علاج، اجتماعات را در بر می گیرد و مسیر ترقی فرد و جامعه را به خطر می اندازد. انسجام ملی و هویت مذهبی هر دو آسیب می بینند و فروپاشی اخلاقی جامعه آغاز می شود. حاکمیت برای کنترل این واقعه دردناک ابزاری در اختیار دارد. مدیریت استراتژیک با مطالعه شاخصهای کلیدی از قبیل نرخ جرم، نرخ بیکاری، رشد جمعیت، تورم، رشد مالکیت خصوصی، رشد علایق ملی و مذهبی و صدها پارامتر مهم دیگر امکان سنجش اوضاع را دارا می باشد.

از آنجای که تحقیقات و مطالعه در تمامی این حوزه ها در ایران فقط در ید اختیار سازمانهای دولتی و امنیتی می باشد عملاً شانس دسترسی به آمار دقیق و قابل استناد، بسیار محدود می باشد. سازمانهای خصوصی و دانشگاهها هم نه اجازه بررسی دارند و نه توان مالی لازم برای این گونه تحقیقات. اما آنچه مجاز پنداشته می شود و در اختیار عموم قرار دارد خود گواه اوضاع وخیم امنیتی در سطح اجتماعات کلان ایران می باشد.

رواج قتلهای خانوادگی، خودکشی، اعتیاد، سرقتهای مسلحانه و قاچاق مواد مخدر، کالا و ارز همگی نمونه های آشنایی است که آستانه امنیت شهرهای کشور را به حداقل رسانیده است. بنیاد خانوادها به علت افزایش عصبیت و بیماریهای روانی به شدت در خطر از هم پاشیدگی قرار گرفته است. رشد بیماری افسردگی در میان ایرانیها حتی نهادهای بین المللی را هم نگران کرده است. سرخوردگی و نا امیدی جوانان به عنوان اصلی ترین عامل انحراف و عصیان شمرده می شود و این ها تازه ابتدای یک آشوب روانی در سطح اجتماع پنداشته می شود.

حاکمیت اسلامی به اصطلاح اصولگرا، مست از قدرت، چنان از اوضاع غافل است که به سختی می توان امید داشت این نوع هشدارها را بشنود و یا حتی جدی بگیرد. بی توجهی مسئولان نظام به این اصل مهم هرگز قابل بخشش نیست و شرایط به گونه ای پیش می رود که می توان پیش بینی جامعه ای نا امن و خطرناک را متصور بود. شکست حاکمیت در معرفی یک الگوی مذهبی مقبول، زمینه های بی انگیزه گی را در سطح جامعه فراهم آورده است. نسل جوان فراری از مذهب و معرفت هر روز بیشتر با بازداشگاه و تنبیه آشنا می شود و نهایتاً جرم را در بستر سیاستهای تنبیهی حاکمیت اسلامی می آموزد.

منبع نفرت و انزجار حاکی از این رفتار در اولین فرصت منفجر می شود و امنیت جامعه به نابودی کشیده می شود. این فرصت در هر شرایطی ممکن است حاصل شود. ایران امروز متاسفانه مستعد چنین وضعیتی است و حاکمیت اسلامی در مواجهه با این انفجار موج جدیدی از کشتار را پیشه خواهد نمود. این پیش گویی نیست و میل و آرزوی هیچ وطن پرستی هم نبوده و نخواهد بود اما متاسفانه عاقبت مللی است که در سایه حاکمیتهای استبدادی و ایئدولوژیک زیست کرده اند.

به امید آنکه ملت ایران هوشیار باشد و آماده، تا هیچ گاه چنین سرنوشت شومی را تجربه نکنند.