RSS  

ایران دوست ناخواستهء عراق

اخیراً با مطالعهء دقیق تر سیاستهای خارجی ایران در قبال دشمن دیروز و دوست امروز "عراق"، به نتایجی رسیدم که متاسفانه حکایت از زیان بار بودن این سیاستها دارد. منافع و علایق سیاسی و اقتصادی کشور در سایهء این نوع سیاستها آسیب دیده است. در این مجال کوتاه سعی خواهم کرد تا مواردی هر چند اندک از این ضرر و زیان ها را با شما خوانندگان محترم در میان بگذارم.

آنچه ایران از فردای سقوط صدام و حضور آمریکاییها در عراق انجام داده است بسیار مثبت بوده است. آن طور که در خبر ها آمده است،  مساجد را تعمییر کردیم و راه برای تردد ساختیم، بسیاری از بیمارستانها را نیز ترمیم کردیم و یا در صورت نیاز از نو ساختیم و حال در صدد سرمایه گذاریهای کلان در اقتصاد عراق نیز می باشیم.

اما چرا با این همه سرمایه گذاری، تازه سومین صادر کنندهء بزرگ در بازار عراق محسوب می شویم؟ در جایی که ما هزار کیلومتر مرز مشترک با عراق داریم و زمانی که دین و باور و آداب و رسوم مشترک فراوان با این کشور همسایه داریم، چرا سرمایه گذاران خارجی دیگر سهم بیشتری در بازار عراق دارند و ما هر روز سهم خود را در این بازار از دست می دهیم؟

همین چند روز پیش بود که از طریق افراد معتبر و با نفوذ عراقی اهل بصره مطلع شدم، 97% مردم شهر بصره در یک نظر سنجی اعلام کرده اند که سرنوشت شهرشان با نفوذ حاکمیت ایران هر روز بیشتر از قبل آسیب می بیند و وضعیت زندگی آنها با دخالت ایران، در خطر بیشتری قرار می گیرد. با خود می اندیشم چرا؟ کجای کار اشتباه کرده ایم؟ بعد از این همه سرمایه گذاری و امر خیر!!! چرا هنوز در میان مردم منفور هستیم؟ آن هم در میان شیعیان.

آنچه از  کلام و گفتار مطلعین عراقی قابل استنباط می باشد، دخالت ما در مواضع امنیتی غالب شهرهای عراق، موجب بد نامی و بی آبرویی سیاست ایران در عراق شده است. حمایتهای تبعیض آمیز از بعضی از گروه های شیعه و تجهیز بسیاری از آنها با اسلحه سبک و منابع مالی برای مقابله با نیروهای خارجی، آرام آرام از پرده بیرون افتاده است و بسیاری از این روابط  غیر انسانی و تفرقه آمیز برای مردم و حکومت محلی و مرکزی عراق بیشتر روشن شده است. استفادهء غیر منطقی بسیاری از گروههای شیعه تحت حمایت ایران برای مقابله با  گروههای سنی، سبب جنگهای داخلی و کشتار مردم بی گناه شده است .

ماجرا دیگر عیان است و هویدا، قصه در پرده نیست و اما و اگر ندارد، " ما در نزد مردم عراق از آبرویی در خور برخوردار نیستیم." حتی گروههای شیعه نیز اعتمادشان را به ما از دست داده اند. بسیاری از آنها حضور ایران را در عراق نا میمون و متغاییر با خواست عمومی مردم عراق می دانند. اما آنچه مسلم است ما در شرایطی قرار گرفته ایم که دیگر سرمایه گذاریهای مالی و انسانی در عراق مشکل شده است و از بازدهی کمتری برخوردار می باشد.

نوری المالکی نخست وزیر وقت عراق در آخرین واکنش تند خود به این سیاست مداخله جویانهء ایران به نیروهای نظامی و انتظامی خود دستور داد تا  برخوردی جدی با گروه نظامی جیش المهدی داشته باشند. نتیجهء این برخورد فرار صدهها نفر از افراد این گروه عاصی و خطر ناک به داخل کشور خودمان شد. این عده با نظارت سپاه به شهر مذهبی قم منتقل شدند. گروههای شیعه در جنوب عراق بشدت به اختلاف افتاده اند و از یکپارچگی گذشته خود دور افتاده اند. این چند دستگی حتی باعث تعجب و سردرگمی مقتدا صدر نیز شده است.

دولت ایران با کمک سلیقه ای و نه انسانی خود به بعضی از گروه ها، شرایط تبعیض را بسیار بالا برده است و همین موضوع شرایط بد بینی و انتقام جویی را ایجاد نموده است. شهرهای ایران هر آن از مهاجران عراقی بیشتری پر می شوند. اگر کمی به این جابجایی ها دقیق شویم، دستگیرمان می شود که بدون شک این مهاجرتهای نا خواسته و بی برنامه،( لا اقل در شرایط زمانی و سیاسی اکنون ایران)  ساختار امنیت داخلی کشور را بشدت تهدید می کند. بسیاری از این مردمان در سالهای پیش دچار بیماریهای روحی و روانی شده اند و بسیاری دیگرشان دست در جرایم بسیار جدی و خطرناک دارند. سپاه، تا کنون در کنترل تمامی این موضوعات موفق نبوده است و نمی تواند یقین دهد که حضور ناخواستهء این مزدوران ایرانی در داخل خاک ایران بدون عواقب امنیتی باشد.

رهبری نظام هم، چنان همیشه موضوع را جدی نمی گیرند و به حل مشکلات کمکی نمی رسانند، پناهندگان فقیر و درماندهء عراقی هم، هر روز در خانه های بیشتری را می کوبند و طلب نان و آشیانه می کنند. بسیاری از این دسته در شهر اهواز تجمع کرده اند و از معاشرت ایرانیهای عرب زبان بیشتر بهره می گیرند. این خبر زمانی رنگ و بوی خطر به خود می گیرد که یادمان بیاید، اهواز شهری است که از حساسیتهای امنیتی بالایی برخوردار است و اخیراً مورد تهاجم تروریستها نیز بوده است.

خدا می داند ما با این سیاستهای غلط و بی حساب و کتاب خود، تا چه مقدار مشکل و گرفتاری برای آینده ء خود انبار می کنیم. بدون شک باید به سرعت سیاستهای مرتبط با عراق را تغییر داد و مطمئن بود که با بی ثباتی عراق ما نیز به سمت بی ثباتی خواهیم رفت